Ipinanganak bilang Benigno “Ninoy” Simeon Aquino, Jr noong Nobyembre 27, 1932. Isa sa mga magiting na Senador (1967-1972) at kilalang oposisyon noong panahon ni Pangulong Ferdinand E. Marcos.

Sa bayan ng Concepcion, Tarlac ipinanganak at lumaki si Ninoy sa angkan ng mga hasyendero. Nakapag-aral sa St. Joseph’s College at De La Salle College. Natapos ang hayskul sa San Beda College. Kumuha ng kursong Liberal Arts sa Ateneo de Manila, subalit hindi niya eto natapos. Sa edad na 17, naging pinaka-batang korespondante ng The Manila Times, na pagmamay-ari ni Joaquin “Chino” Roces. Kumuha ng kursong Abogasya sa U.P., kung saan naging miyembro siya ng Upsilon Sigma Phi. Taong 1954, inatasan siya ni Pangulong Ramon Magsaysay upang maging emisaryo kay Luis Taruc, pinuno ng Hukbalahap. Napasuko niya si Taruc matapos ang apat na buwang negosasyon. Naging pinunong-bayan ng Concepcion si Ninoy taong 1955, sa edad na 22. Sa taong din yun, nakipag-isang dibdib si Ninoy kay Corazon “Cory” Cojuangco at nabiyayaan sila ng limang anak.

Nagsimula ang sigalot sa pagitan ni Ninoy at ni Marcos noong taong 1971. Agosto 21, labindalawang-taon bago sumapit ang kaniyang asasinasyon, sa tinaguriang Plaza Miranda Bombing. Lumabas sa mga espekulasyon na ang Partido Nacionalistas ni Marcos ang may pakana laban sa Partido Liberal na kinabibilangan ni Ninoy. Eto ay itinanggi ng Pangulo at iniharap sa publiko ang ebidensiyang kagagawan ito ng New People’s Army. At dito na nagsimula ang Martial Law!

Septyembre 21, 1972, idineklara ni Pangulong Marcos ang Martial Law sa buong bansa. Una ng inaresto at dinakip si Aquino sa salang pagpatay, ilegal na posesyon ng mga armas, at subersibong pag-labag sa gobyerno.

Marami pang nangyari sa buhay ni Ninoy pagkatapos ng tagpong iyun. Nag-bitaw siya ng hunger strike sa sarili noong 1975. Nakilahok naman si Aquino sa Pambansang Eleksiyon noong taong 1978. Dito niya itinatag ang Partido Lakas ng Bayan kung saan ang kanilang naging sigaw ay “LABAN!” Taong 1980 naman ay sumailalim si Ninoy sa isang bypass, matapos atakehin sa puso noong buwan ng Marso. Sumailalim siya sa opersasyon at pagsusuring medikal sa Amerika at doon na nagsimula ang kaniyang self-exile.

Matapos ang tatlong-taong pananatili sa Estados Unidos, nagpasya si Ninoy na bumalik na ng Pilipinas. Alam niya ang naka-ambang panganib na kakaharapin ngunit nagpatuloy pa rin siya sa kaniyang desisyon.

The Filipino Is Worth Dying For.

Sa kaniyang pagbabalik, sinabi ni Ninoy sa mga mamahayag na kasama niya sa eroplano,  ”have to be ready with your camera because events will happen very fast…in a matter of 3 or 4 minutes it could be all over…and I may not be able to talk to you again after this…”  Ang huli niyang pormal na pahayag, “I have returned to join the ranks of those struggling to restore our rights and freedom through nonviolence. I seek no confrontation.”

Agosto 21, 1983, binaril si Ninoy sa Tarmac ng Manila International Airport. Isang tama sa ulo ang naging sanhi ng kaniyang agarang pagkamatay.

Marami ang nangyari pagkatapos ng asasinasyon. Naging presidente ng Pilipinas ang kaniyang may-bahay. Napatalsik sa panunungkulan ang mga Marcoses. Ngunit hanggang ngayon, wala pa rin umaamin kung sino ba talaga ang nag-utos ng pag-patay kay Ninoy. Hanggang ngayon, nakapangalumbaba pa rin sa 500 pisong papel ang tinaguriang bayani ng mga martir.

Ngayon ang ika-24 na komemorasyong anibersaryo ng pagkamatay ni Ninoy. Bilang pag-gunita, [REPUBLIC ACT NO. 9492] ang Lunes na malapit sa Agosto 21 ay idineklara  (SECTION 1. Section 26, Chapter 7, Book I of Executive Order No. 292, otherwise known as the Administrative Code of 1987) bilang special holiday (Ninoy Aquino Day) ng Senado at ng House of Representatives ng Pilipinas sa Kongreso, inayos at inaprubahan noong Hulyo 25, 2007 ni Gloria Macapagal-Arroyo, Presidente ng Pilipinas.

*Wikipedia para sa karagdagang kaalaman at impormasyon sa buhay ni Benigno Aquino, Jr.

---

Possibly related posts: (automatically generated)

• Laban ni Ninoy noon, Laban Mo Rin Ngayon
• Sulu, May Bagong Gobernador Na!